Hasło Instytutu
Polska wersja Polska wersja Polska wersja English version

Aktualności

2022-01-10

2022-01-10

The Department of Japanology, Adam Mickiewicz University, Poznań 

and 

The Department of Japanology and Sinology, Jagiellonian University in Kraków 

invite you to an international academic conference 

Practicing Japan – 35 years of Japanese Studies in Poznań and Kraków

to be held 24‒26 March 2022 

remotely on the MS Teams platform 

The fact that both the Department of Japanology at Adam Mickiewicz University, Poznań and the Department of Japanology and Sinology at the Jagiellonian University in Kraków will be celebrating their thirty-fifth anniversary in 2022 leads us to reflect not only on the passage of time, but also on the dynamic development of research that has occurred as a result of the enthusiasm of these departments’ staff, doctoral students and alumni for experiencing Japan. It is this determination and passion for understanding that, after just three and a half decades, has both given our scientific achievements an important place in Japanese Studies in Poland, and led our research to gain visibility worldwide.  

We invite you to join us to discuss various aspects of getting to know and experiencing Japan, including experiencing the country indirectly (of particular importance in the context of the current Covid-19 pandemic) – in particular, through the effects of creative activity (literary, artistic, religious-philosophical, scientific research), the prism of language, history, politics, society, and law, as well as academic teaching. Four thematic sections (areas) have been planned:  

a) Literature, Theatre, Film and Art 

Experiencing Japan through literature, theatre, film and art; reading cultural texts as a journey and encounter (in time and space – past and present); journeys and encounters through reading; reading as an experience of duration and transience, reading as metamorphosis.  

b) Language, Linguistics, Education    

Linguistic communication, language practice (learning), online teaching, machine translation, current developments in the Japanese language, European teaching methodology vs. Japanese language teaching, recent Japanese language teaching methodology and/or research tools. 

c) History, Religion     

Comprehensive approaches and research devoted to specific aspects of Japanese history and religion: the center and periphery in historical narratives, Japan in universal history. We welcome scholars who wish to bring a broader perspective to the description of historical phenomena, as well as those who offer perspectives on narrower phenomena of a more local character. 

d) Law, politics, society 

Japan in the age of global competition – regulation of artificial intelligence systems; information technology in the judiciary; lingua legis (the right to language and an interpreter) and language minorities; Japanese ethnic minorities and human rights; the challenges of globalization and the digitalization of banking; artificial intelligence in medicine; challenges associated with demographic problems.  

The conference is addressed primarily to academics (scholars of Japanese studies, literary studies, theatre studies, religious studies and film, linguists, art historians, museologists, historians, lawyers, political scientists, sociologists, and interdisciplinary researchers). 

Application deadlines and registration:  

To register, please fill out the following form: https://forms.office.com/r/Yp03XVh4RV 

If you should encounter any problems filling out the form, please send an e-mail to:  

35-shunen@amu.edu.pl

  • Email address: 
  • First Name: 
  • Last Name: 
  • Title or academic: student, bachelor’s degree, master’s degree, PhD, professor 
  • Affiliation: 
  • Is an original invitation required: Yes / No 
  • If yes, provide mailing address: 
  • Section participation – choose one: a) Literature, Theatre, Film and Art; b) Language, Linguistics, Education; c) History, Religion; d) Law, Politics, Ssociety 
  • Paper to be presented: Yes / No 
  • Language of presentation: English / Japanese 
  • Title of paper (for those presenting a paper) (English / Japanese): 
  • Abstract of paper (100‒200 words) (for those presenting a paper) (English / Japanese): 
  • Publication: Yes / No 

 

Presentations are planned for 30-minute slots: a 20-minute presentation + a 10-minute discussion. 

Conference languages: English, Japanese 

Power Point presentations can be used.  

Conference fee: conference is free of charge 

Deadline for abstracts: 31 January 2022.

 

Confirmation of acceptance of papers will be sent by 17 February 2022. 

Full texts of papers for printing should be submitted by the end of May 2022. 

Technical details and the conference program will be provided at a later date.  

Please send any questions to: 35-shunen@amu.edu.pl 

 

Organising Committee 

Co-chairs: 

Prof. Estera Żeromska (Adam Mickiewicz University, Poznań) 

Prof. Stanisław Meyer (Jagiellonian University in Kraków) 

 

Members: 

Adam Mickiewicz University, Poznań 

Prof. Arkadiusz Jabłoński  

Iga Rutkowska, PhD 

Yuki Horie, PhD 

Nagisa Rządek, MA 

Andrzej Świrkowski, MA 

Damian Duduś, MA 

Hanna Jaśkiewicz, MA  

Przemysław Rozwadowski, MA 

Szymon Szeszuła, MA 

Zuzanna Wnuk, MA 

Jacek Swędrowski, MA(technical issues) 

Katarzyna Budasz-Organista, MA (secretary) 

Jagiellonian University in Kraków 

Prof. Tomasz Majtczak  

Patrycja Duc-Harada,PhD 

Anna Trzaska, MA  

Magdalena Kotlarczyk, MA  

Sachiko Kurihara, MA (advisor, Japanese-language specialist, The Japan Foundation)  

https://35-shunen.web.amu.edu.pl 
35-shunen@amu.edu.pl 

2021-12-28

Chang Shuhong – malarz, zw. “strażnikiem Dunhuangu” (Hangzhou 1904–1994), Portret Shany, 1935   

 

 

ZARZĄD PRZESYŁA CZŁONKOM I WSPÓŁPRACOWNIKOM 

ŻYCZENIA ŚWIĄTECZNE I NOWOROCZNE



Władze  oddziałów Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata

      na lata 2011-2024 wybrane na Walnych Zebraniach Wyborczych Oddziałów

w październiku i listopadzie 2021 roku:

 

Zarząd Oddziału Gdańskiego  (wybory w dniu  6  listopada)

Dr hab. Bogna Łakomska, prof. ASP Gd. - prezes 

Dr Zofia Krasnopolska-Wesner - wiceprezes

Dr Dorota Grubba-Thiede - wiceprezes

Dr Aleksandra Kajdańska - skarbnik

Zarząd Oddziału Krakowskiego  (wybory w dniu 22 listopada)

Dr Ewa Kamińska – prezes

Dr Małgorzata Reinhard-Chlanda – wiceprezes

Dr Agnieszka  Staszczyk - wiceprezes 

Aleksandra Görlich – sekretarz

Małgorzata Martini – skarbnik

Zarząd Oddziału  Łódzkiego  (wybory w dniu 10 grudnia)

Dr hab. Eleonora Jedlińska, prof. UŁ – prezes

Dr Ewa Kubiak – wiceprezes

Magdalena Milerowska – sekretarz

Dr Agnieszka Świętosławska - skarbnik

Zarząd Oddziału Toruńskiego  (wybory w dniu 18 listopada)

Dr hab. Katarzyna Kulpińska, prof. UMK  - prezes

Dr Filip Pręgowski  - wiceprezes

Dr Magdalena Nierzwicka - wiceprezes

Dr Emilia Ziółkowska - sekretarz

Dr Anna Dzierżyc-Horniak - skarbnik

Dr Małgorzata Geron - członek

Dr hab. Dorota Kamińska-Jones, prof. UMK - członek

Zarząd Oddziału Warszawskiego (wybory w dniu  9 października)

Dr Iga Rutkowska  -   prezes

Dr hab. Małgorzata  Stępnik - wiceprezes  (przedstawicielka w Lublinie)

Teresa Śmiechowska - wiceprezes

Dr Dominika Macios  - sekretarz

Ewa Orlińska-Mianowska  - skarbnik

Dr Marianna Lis – członek

 


 

Jerzy Malinowski

 

 POLSKO-WŁOSKIE KONTAKTY ARTYSTYCZNE 1871-1939

 Konferencja Contatti artistici polacco-italiani 1871-1939, która miała miejsce w dniach 20-22 października 2021 roku w neobarokowej sali w Pallazzo Blumenstihl – siedzibie Instytutu Polskiego w Rzymie, jest drugą zorganizowaną w stolicy Włoch z inicjatywy Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata. Pierwsza – Henryk Siemiradzki and the international artistic milieu in Rome – odbyła się w 2018 roku w Stacji Naukowej PAN i została opublikowana jako tom 145 serii „Conferenze”. 

Polsko-włoskie kontakty artystyczne były ważnym przedmiotem badań polskiej historii sztuki co najmniej od lat 70. XIX wieku. Wówczas w Krakowie w 1872 roku powstała Akademia Umiejętności z Komisją do Badania Historii Sztuki w Polsce,  następnie w 1879 roku pierwsze polskie Muzeum Narodowe, w 1882  zaś pierwsza Katedra Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W końcu  XIX wieku  profesor historii Uniwersytetu Jagiellońskiego Stanisław Smolka rozpoczął starania o utworzenie w Rzymie polskiej instytucji naukowej wzorem Stacji Naukowej Akademii w Paryżu, założonej w 1893 roku. Stacja  miała zagwarantować dogodne miejsce do prowadzenia przez polskich uczonych kwerend w Archiwach Watykańskich podczas tzw. Expeditio Romana, a także reprezentować polską naukę wśród instytucji badawczych innych narodów w Rzymie.

W 1927 roku dzięki zaangażowaniu wybitnego mecenasa hrabiego Józefa Michałowskiego oraz polskiego dyplomaty i historyka Macieja Loreta, powstała Stacja Naukowa Akademii Umiejętności, nosząca we Włoszech nazwę Accademia Polacca delle Scienze Biblioteca e Centro di Studi a Roma. Początkowo mieściła się w Hospicjum św. Stanisława na via Botthega Oscure 15.  W 1938 roku przeniesiono ją do Palazzo Doria, w którym mieści się do   dziś.

Wśród publikacji Stacji w seriach „Atti dell’Accademia Polacca” (8 vol. od 2012) oraz „Conferenze” (145 vol. od 1956), choć przeważały pozycje z zakresu historii, oświaty, nauki  i literatury, znalazły się tomy dotyczące sztuki od drugiej połowy  XVIII wieku:

37. Piotr Biegański, Antonio Corazzi (1792-1877), architetto toscano a Varsavia, Wrocław 1968; 

124. Pensare per immagini: Stanisław Wyspiański drammturgo e pittore, red. A. Ceccherelli [et al.], 2008;

126. Marcello Bacciarelli. Pittore di Sua Maestà Stanislao Augusto Re di Polonia. Atti del Convegno 3-4 novembre 2008, Roma 2011.

Najbliższy obecnej konferencji jest tom poświęcony głównie literaturze:

128. Avanguardie e  tradizioni nel XX e XXI secolo, fra Polonia, Italia e Europa. Atti del convegno dei polonisti italiani 22-23 aprile 2010,  Roma 2013.

Współorganizatorem konferencji, obok Stacji Naukowej PAN w Rzymie, był Instytut Polski / Istituto Polacco di Cultura, podległy Ministerstwu Spraw Zagranicznych. Celem działalności placówki, powstałej w 1992 roku, jest upowszechnianie we Włoszech polskiej kultury, wiedzy o historii Polski oraz jej dziedzictwie narodowym, a także promocja współpracy w dziedzinie kultury, edukacji, nauki oraz życia społecznego.

Ponadto w Rzymie są  dwie polskie instytucje, z którymi organizatorzy konferencji kontaktowali się w sprawach badań i dokumentacji polskiej spuścizny we Włoszech:

Pierwsza z nich to Fundacja Rzymska im. Janiny Umiastowskiej / Fondazione Romana Marchesa J. S. Umiastowska, założona w 1944 roku. Jej celem jest wspieranie nauki i kultury polskiej, inwentaryzacja poloników, zbieranie materiałów dotyczących stosunków polsko-włoskich w ramach projektu „Polacy we Włoszech w XX wieku”. Fundacja wydaje serię „Świadectwa – Testimonianze” (7 vol.). Tom VII W poszukiwaniu piękna (2014) został poświęcony polskim artystom we Włoszech w II połowie XIX i I połowie XX wieku.

Ważnym ośrodkiem badań jest Papieski Instytut Studiów Kościelnych / Pontificio Istituto di Studi Ecclesiastici, prowadzony od 1962 roku przez ojców jezuitów z prowincji warszawskiej. Instytut dokumentuje i digitalizuje źródła dotyczące Kościoła w Polsce i historii Polski w archiwum watykańskim i Bibliotece Watykańskiej, a także gromadzi spuścizny wybitnych Polaków, czynnych we Włoszech, w tym Henryka Siemiradzkiego i  Aleksandra Kołtońskiego, wybitnego krytyka, propagatora futuryzmu w Polsce.

Dzieje polskiej kolonii artystycznej w Rzymie sięgają XVIII wieku i łączą się z nazwiskami wybitnych malarzy: Szymona Czechowicza, Tadeusza Kuntzego i Franciszka Smuglewicza, który po powrocie do kraju stał się twórcą kształcenia artystycznego na Uniwersytecie Wileńskim i pierwszej szkoły narodowej w malarstwie polskim. Po pokoju wiedeńskim, około 1820 roku, ukształtowała się w Rzymie polska kolonia artystyczna, obejmująca kilkunastu malarzy, w tym Kanuta Rusieckiego, wybitnego romantyka-realistę z Wilna i Wojciecha Kornelego Stattlera, wychowanka Akademii przy Uniwersytecie w Krakowie, którego idealistyczna twórczość bliska była nazareńczykom.  Tym samym pojawiły się dwie równoległe tendencje, które  kształtowały sztukę kolonii polskiej w Rzymie (i w Polsce) do przełomu XIX i XX wieku. Zagadnieniom tym została poświęcona praca Marii Nitki Twórczość malarzy polskich w papieskim Rzymie w XIX wieku, wydana przez Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata w 2014 roku. Gdy Rzym, zajęty przez wojska Piemontu w 1870 roku, stał się stolicą Włoch, także dla polskiej kolonii artystycznej rozpoczął się nowy okres. Od 1871 roku młodzi artyści po studiach w akademiach w Petersburgu i Monachium lub nauce w szkołach artystycznych Krakowa, Warszawy i Wilna zaczęli przybywać do Rzymu, często osiedlając się w nim na stałe.

Najbardziej znanym przedstawicielem środowiska był Henryk Siemiradzki, którego twórczość stała się przedmiotem badań dużego grona historyków sztuki, archeologów i konserwatorów dzieł sztuki. Efekt tych prac – Korpus dzieł malarskich Henryka Siemiradzkiego został przedstawiony na zakończenie pierwszego dnia konferencji. Z pracami nad  Korpusem związana była wspomniana pierwsza konferencja Henryk Siemiradzki and the international artistic milieu in Rome.

Druga konferencja została poświęcona tym razem twórcom (malarzom, rzeźbiarzom, architektom i in.) oraz ludziom sztuki (mecenasom, organizatorom muzeów), wreszcie różnorodnym projektom i działaniom artystycznym (m.in. na pograniczu plastyki i literatury, teatru oraz filmu) od zjednoczenia Włoch do II wojny światowej.

Wzięli w niej udział badacze polscy i włoscy, związani z głównymi środowiskami akademickimi obydwu państw.

Konferencję otworzyli Pani Ambasador Anna Maria Anders, dyrektor Instytutu Polskiego Łukasz Paprotny, p.o. dyrektora Stacji Naukowej PAN dr Ewa Fischer oraz  prof. Jerzy Malinowski (piszący te słowa) prezes PISnSŚ, przedstawiając zarys badań nad polsko-włoskimi kontaktami artystycznymi lat 1871-1939.

Otwarcie konferencji przez Panią Ambasador Annę Marię Anders

Konferencja została podzielona na pięć sesji. (Program w załączeniu.)

Dwie pierwsze  skoncentrowano głównie na działalności polskich artystów plastyków w Rzymie i we Włoszech w końcu XIX i na początku XX wieku, z czym wiązało się także zagadnienie mecenatu i kolekcjonerstwa.  Nie był to tylko chronologiczny przegląd twórczości, zarysowujący ewolucję od idealistycznego nazarenizmu, przez akademizm i nurty realizmu, do symbolizmu, lecz także przegląd zagadnień, obejmujących różne formy życia artystycznego.

Trzecia  sesja wniosła do konferencji nowe aspekty relacji polsko-włoskich na początku XX wieku, w tym włoskie inspiracje w architekturze polskiej, recepcję sztuki polskiej w prasie włoskiej, ale także twórczość artystów żydowskich w rzymskiej  kolonii.

Następna część konferencji została poświęcona okresowi międzywojennemu.

Czwarta sesja rozszerzyła program o nurty awangardy – włoskiego futuryzmu oraz  malarstwa metafizycznego i ich recepcji w Polsce, a także polskiego formizmu i konstruktywizmu. Przy czym obok malarstwa, grafiki i scenografii przedmiotem analiz były zagadnienia literatury, teatru, tańca i filmu, co stworzyło dość szeroki przekrój relacji polsko-włoskich.

Referat wygłasza dr Tamara Sztyma


Dyskusja po referacie dr Małgorzaty Geron

W ostatniej sesji dominowała problematyka lat 30., odnosząca się do kulturowej i artystycznej recepcji  ideologii faszyzmu w polityce kulturalnej i architekturze Polski.

Ideą konferencji było wskazanie niektórych kluczowych polsko-włoskich tematów, otwierających przestrzeń do dalszych badań. Wiele zagadnień po raz pierwszy stało się przedmiotem rozważań.

Teksty przedstawione na konferencji zostaną wkrótce opublikowane w  

tomie 21 (2021) rocznika „World Art Studies” pt.  Contatti artistici polacco-italiani 1871-1939 w języku włoskim (z angielskimi streszczeniami).  

Badania będące przedmiotem konferencji i tomu studiów znajdą  kontynuację w następnej III konferencji w 2023 roku, która zostanie poświęcona następnemu okresowi w polsko-włoskich relacjach od 1944  do 1970 roku.   

Konferencję i tom pokonferencyjny przygotowali: prof. Jerzy Malinowski, Anna Jagiełło (IP) i dr Agata Knapik (SN PAN i PISnSŚ).  

Podziękowania należą się p. dr Ewie Fischer (p.o. dyrektora SN PAN) i p. Łukaszowi Paprotnemu (dyrektorowi IP) za współpracę przy organizacji konferencji i wszechstronną pomoc.

Konferencja i przygotowanie materiałów do druku sfinansowane zostały z        projektu Polsko-włoskie kontakty artystyczne 1871-1939 w ramach programu Ministerstwa Edukacji i Nauki „Doskonała nauka” moduł „Wsparcie konferencji naukowych”  (umowa DNK/SN/513085/2021).                             

Publikacja została sfinansowana z programu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Czasopisma” – Fundusz rozwoju kultury (umowa 01687/20/FPK/IK). 

 


 

Agnieszka Kluczewska-Wójcik

OD KOLEKCJI DO MUZEÓW. KOLEKCJONERSTWO I MEDIACJA KULTUROWA W CZASACH FELIKSA JASIEŃSKIEGO (1861-1929)

 

W dniach 18 i 19 listopada odbyła się w Paryżu międzynarodowa konferencja o charakterze interdyscyplinarnym zatytułowana Des collections aux musées. Collectionneurs et passeurs culturels au temps de Feliks Jasieński (1861-1929)/ From Collections to Museums: Collectors and Cultural Mediators in the Time of Feliks Jasieński (1861-1929).

Konferencja została zorganizowana z okazji przypadającej w 2020 roku rocznicy stulecia donacji kolekcji Feliksa Jasieńskiego na rzecz Muzeum Narodowego w Krakowie. Organizatorami konferencji byli: Centrum Naukowe Polskiej Akademii Nauk w Paryżu, Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata, Centrum Cywilizacji Polskiej Uniwersytetu Sorbony oraz École Pratique des Hautes Etudes PSL – Saprat (EA 4116 Savoirs et pratiques du Moyen Âge au XIXe siècle) w Paryżu. W skład komitetu naukowego weszli m.in.: prof. Rossella Froissart (Saprat, EPHE – PSL), dr Agnieszka Kluczewska-Wójcik (Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata), dr Ewa Bobrowska (niezależna badaczka i Terra Foundation for American Art, Paryż), dr Magdalena Sajdak (Stacja Naukowa PAN, Paryż), prof. Iwona Pugacewicz (Centre de civilisation polonaise, Sorbonne-Université), dr Anna Biłos (Instytut Polski Paryż), prof. Jerzy Malinowski (Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata). Projekt koordynowały dr Ewa Bobrowska, prof. Rossella Froissart i dr Agnieszka Kluczewska-Wójcik. Obrady odbywały się w Stacji Naukowej PAN oraz w Institut national d’histoire de l’art w Paryżu.

Licząca ponad 15 000 obiektów kolekcja Jasieńskiego, zgromadzona na przełomie XIX i XX wieku, obejmowała nowoczesne malarstwo, rzeźbę i grafikę polską oraz francuską, sztukę Bliskiego i Dalekiego Wschodu, w tym drzeworyty, malarstwo i rzemiosło artystyczne japońskie, kobierce i tkaniny orientalne, pasy polskie. Zbiory, odzwierciedlające pasję, z jaką Jasieński traktował  europejską   sztukę   awangardową i   dawną   sztukę   orientalną,

 

dorównywały kolekcjom zgromadzonym przez najwybitniejszych kolekcjonerów epoki, jak Jacques Doucet we Francji czy Charles Lang Freer w Stanach Zjednoczonych. Specyfiką  zainteresowań Jasieński był bliski kręgom europejskich amatorów i mecenasów sztuki, współpracujących z instytucjami muzealnymi, takich jak Raymond Koechlin i Jules Maciet w Paryżu, Justus Brinckmann w Hamburgu, czy Ferenc Hopp w Budapeszcie.

Jako kolekcjoner i „działacz artystyczny” Jasieński wyróżniał się niezwykłym rozmachem i nowoczesnym podejściem do kwestii struktury tworzonych przez siebie zbiorów, zwłaszcza jeśli chodzi o ich zakres. Zainteresowany malarstwem i rzeźbą, gromadził także dzieła wykraczające poza tradycyjnie rozumiane kanony estetyczne: sztukę ludową, rzemiosło artystyczne i sztukę pozaeuropejską. Równocześnie nie ustawał w wysiłkach na rzecz udostępnienia swojej kolekcji szerokiej publiczności. Organizował wystawy, konferencje i inne wydarzenia o charakterze edukacyjnym, których ukoronowaniem stało się przekazanie całości jego kolekcji Muzeum Narodowemu w Krakowie.

Pierwsza część konferencji była poświęcona relacjom instytucjonalnym w europejskim „świecie sztuki” (Howard S. Becker). Dr Arnaud Bertinet (Université Paris I – Pantéon-Sorbonne) omówił stan badań na temat historii i związków między muzeami a kolekcjami prywatnymi, prezentując najnowszą publikację prof. Krzysztofa Pomiana Le Musée. Une histroire mondiale (Paryż 2020-2021).  Dr Julie Verlaine (Université Paris I – Pantéon-Sorbonne) przedstawiła działalność towarzystw przyjaciół muzeów, powstających przy największych europejskich placówkach muzealnych od Paryża przez Berlin po Kraków. Prof. J. Pedro Lorente (Universidad de Zaragoza) zajął się problemem „dzielnic artystycznych” jako centrów kształtowania życia kulturalnego, dr Julie Chopard zaś zanalizowała kwestie współpracy kolekcjonerów i muzeów na przykładzie donatora i kustosza Luwru Ernesta Grandidiera. 

Pierwsza część konferencji była poświęcona relacjom instytucjonalnym w europejskim „świecie sztuki” (Howard S. Becker). Dr Arnaud Bertinet (Université Paris I – Pantéon-Sorbonne) omówił stan badań na temat historii i związków między muzeami a kolekcjami prywatnymi, prezentując najnowszą publikację prof. Krzysztofa Pomiana Le Musée. Une histroire mondiale (Paryż 2020-2021).  Dr Julie Verlaine (Université Paris I – Pantéon-Sorbonne) przedstawiła działalność towarzystw przyjaciół muzeów, powstających przy największych europejskich placówkach muzealnych od Paryża przez Berlin po Kraków. Prof. J. Pedro Lorente (Universidad de Zaragoza) zajął się problemem „dzielnic artystycznych” jako centrów kształtowania życia kulturalnego, dr Julie Chopard zaś zanalizowała kwestie współpracy kolekcjonerów i muzeów na przykładzie donatora i kustosza Luwru Ernesta Grandidiera. 

Julie Verlaine, Agnieszka Kluczewska-Wójcik, Arnaud Bertinet (fot. S. Trzybiński, N. Pstrąg - SN PAN w Paryżu)

Tematem drugiej części obrad była muzealizacja kolekcji prywatnych. Wystąpienie dr Hanny Rudyk (The Bohdan and Varvara Khanenko National Museum of Arts, Kijów) było poświęcone kolekcji Bohdana i Varvary Chanenków, przekształconej wolą twórców w wielodziałowe, publiczne muzeum w Kijowie. Dr Pauline Prevost Marcilhacy (Université de Lille) analizowała działalność Léona Gauchez jako donatora francuskich placówek muzealnych. Dr Vita Susak (niezależna badaczka, Bazylea) zaprezentowała sylwetki twórców muzeów lwowskich, ze szczególnym uwzględnieniem Andrzeja Szeptyckiego i Maksymiliana Goldsteina, natomiast dr Milena Woźniak-Koch (Zentrum für Historische Forschung Berlin der Polnischen Akademie der Wissenschaften) donatorów muzeów warszawskich, m.in. Leona Franciszka Goldberg-Górskiego, Gustawa Wertheima i Bronisława Krystalla. 

Milena Woźniak-Koch, Ewa Bobrowska, Vita Susak (fot. S. Trzybiński, N. Pstrąg - SN PAN w Paryżu)

Drugi dzień konferencji rozpoczął się od wykładu prof. Krzysztofa Pomiana (Musée de l’Europe, Bruxelles), prezentującego działalność Feliksa Jasieńskiego na tle dokonań współczesnych mu kolekcjonerów europejskich, szczególnie tych związanych z japonizmem. Pisząca te słowa przypomniała Jasieńskiego jako kolekcjonera, donatora oraz kustosza Muzeum Narodowego w Krakowie, a prof. Tomasz de Rosset (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) przestawił historię donacji muzealnych w Polsce.

Prof. Krzysztof Pomian  (fot. S. Trzybiński, N. Pstrąg - SN PAN w Paryżu)

Następna część obrad była poświęcona nowym praktykom kolekcjonerskim, kształtującym się na przełomie XIX i XX wieku. Dr Léa Saint-Raymond (École normale supérieure, Paryż) przedstawiła wyniki badań dotyczących rozszerzonego pola zainteresowań i systemu preferencji nowego pokolenia kolekcjonerów. Dr Kamila Kłudkiewicz (Uniwersytet Adama Mickiewicza, Poznań) zajęła się kwestią kobiet-kolekcjonerek, na przykładzie działalności Izabeli z Czartoryskich Działyńskiej. Dr Bénédicte Gady (Musée des Arts décoratifs, Paryż) omówiła problem sztuk dekoracyjnych jako przedmiotu zainteresowania kolekcjonerów, przypominając projekt muzealny sióstr Sarah i Eleanor Hewity, leżący u podstaw dzisiejszego Cooper-Hewitt Smithsonian Design Museum w Nowym Jorku.

W ostatniej części przedmiotem analizy były kolekcje i muzea sztuki pozaeuropejskiej. Prof. Tomáš Winter (Ústav Dĕjin Umĕní, Akademie Vĕd České Republiky, Praga) zajął się kwestią prezentowania i muzealizacji sztuki afrykańskiej i sztuki ludowej w Czechach i na Morawach pod koniec XIX wieku. Dr Györgyi Fajcsák (Hopp Ferenc Azsiai Müvészeti Múzeum, Budapeszt) przedstawiła sylwetkę Ferenca Hoppa, kolekcjonera i fundatora Muzeum Sztuki Dalekiego Wschodu w Budapeszcie, a dr Markéta Hánová (National Gallery Prague) przypomniała historię kolekcjonerstwa i powstawania publicznych zbiorów sztuki japońskiej w Czechach.

Konferencja Od kolekcji do muzeów. Kolekcjonerstwo i mediacja kulturowa w czasach Feliksa Jasieńskiego była poświęcona działalności całego pokolenia kolekcjonerów-„pośredników kulturowych”, także tych z Europy Środkowej, którego donator Muzeum Narodowego w Krakowie był przedstawicielem. Udział badaczy reprezentujących różne kraje i dyscypliny umożliwił wyjście poza narracje narodowe, zgodnie z teorią horyzontalnej historii sztuki (Piotr Piotrowski),  tym samym uzupełniając lukę w geografii transkulturowej Europy, zamkniętej nadal głównie w strefie relacji zachodnioeuropejskich. Materiały z konferencji, w angielskiej i francuskiej wersji językowej, zostaną opublikowane w tomie 22. rocznika World Art Studies. Studies and Conferences of Polish Institute of World Art Studies.

 


 

Radosław Predygier

SGRAFFITO W OKAYAMIE. POLSKA TRADYCJA – JAPOŃSKIE  INSPIRACJE 

 

Polska Misja Artystyczno-Naukowa PISnSŚ w Japonii zakończyła realizację wielkiego projektu artystycznego w mieście Setouchishi w prefekturze Okayama: „Sgraffito w Okayamie. Polska tradycja – japońskie inspiracje”. Jest to projekt zrealizowany w ramach konkursu Instytutu Adama Mickiewicza „Kulturalne pomosty 2021” i programu „Niepodległa 2017-2022” w trzech japońskich miastach, malowniczo położonych w okręgu administracyjnym Setouchishi: w Ushimado, w Oku oraz w Bizen-Fukuoka.

Ideą projektu jest realizacja w tych trzech miejscowościach Setouchishi  dzieł sgraffito w przestrzeni publicznej przez polskiego artystę, absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a piszącego te słowa, Radosława Predygiera. 

Sgraffito to technika malarstwa ściennego, bardzo popularna w Europie od czasów renesansu, a zupełnie nieznana w Japonii i można powiedzieć, że projekt zrealizowany przez Polską Misję Artystyczno-Naukową w Japonii jest pionierski w tej dziedzinie. Mamy nadzieję, że uda nam się tym samym zapoczątkować  w Japonii nową tradycję malarską o głębokich korzeniach europejskich, która do Kraju Kwitnącej Wiśni przywędrowała właśnie z Polski  i która na wiele lat, a może pokoleń, będzie wizualnym pomostem łączącym oba kraje.

Sgraffito

Sgraffito, znane już w starożytności, jest dekoracją wykonywaną na murze, w mokrym jeszcze tynku wapiennym, którego kolorowe warstwy, nakładane jedna na drugą, są wycinane. Wspaniałe tynki wapienne sgraffito w Polsce zdobią mury kamienic na warszawskiej Starówce, krakowskich kościołów i kamienic na Dolnym Śląsku, w Legnicy, w Kielcach. Na zamku w Krasiczynie możemy podziwiać olśniewające arcydzieło różowego i czarnego sgraffito o powierzchni ok. 7000 m2. Jest to technika rzadka, której realizacja wymaga kunsztu, doświadczenia i nakładu pracy.

W dziejach sgraffito często było związane z okresami przełomu i odnowy. Tak było w dobie renesansu – epoce, która była odrodzeniem, również po czasach zarazy pustoszącej Europę w XIV wieku, wtedy sgraffito miało swoje ważne i poczytne miejsce. Podobnie w dwudziestoleciu międzywojennym XX wieku i po II wojnie światowej, w czasach odbudowy Polski po kataklizmach dziejów, chętnie sięgano do techniki sgraffito jako symbolu odnowy i odrodzenia Ojczyzny, poszukując nowych form wyrazu i stylu narodowego. Analogicznie, wykonanie nowych realizacji sgraffito w dwudziestoleciu XXI wieku, w czasach naznaczonych przez konflikty zbrojne i pandemię,  stanie się swoistym symbolem Nowego Odrodzenia, w którym sztuka i kultura polska sięga m.in. aż do Japonii.

Tradycyjnie klasyczne sgraffito wykonywano w dwóch kolorach: bieli i czerni, które uzyskiwano często z naturalnych składników – piasku, wapna, wody, węgla drzewnego, co doskonale harmonizuje z tradycyjną architekturą japońską, w której ściany zewnętrzne drewnianych domostw wzmacniano czarnymi listwami zwęglonego drewna – yaki sugi, a mury niektórych domów pokrywano shikkui  –białym i czarnym   tynkiem.

Mimo tych podobieństw sgraffito było formą dekoracji ściennej w Japonii praktycznie nieznaną.

Ushimado

Ushimado jest nadmorską miejscowością o bogatej historii, malowniczo położoną nad brzegiem morza Setonankai. Na wyspach w pobliżu odbywa się Międzynarodowe Triennale Sztuki – Setouchi Triennale. Jest to wydarzenie przyciągające publiczność z całej Japonii i zagranicy. Kolejna jego edycja jest planowana na rok 2022.

W Muzeum Miejskim Setouchishi w Ushimado odbyła się wielka wystawa polskiego plakatu – „Eye on Poland”, przygotowana w roku 2015 przez Instytut Adama Mickiewicza i Instytut Polski w Tokio, której kuratorami byli Magdalena i Artur Frankowscy (Fontarte).

il.1. Sgraffito w Ushimado    (fot. R. Predygier)

 

il. 2. Ushimado z lotu ptaka  (fot. Reiya Watanabe)

Natomiast w 2017 roku odbyła się tu wystawa malarstwa Joanny Stasiak, której towarzyszył wykład Magdaleny Durdy-Dmitruk. Wystawie patronowali: Instytut Adama Mickiewicza, Instytut Polski w Tokio, Akademia Pedagogiczna im. Marii Grzegorzewskiej oraz Ambasada RP. Oba wydarzenia koordynowała Polska Misja Artystyczno-Naukowa w Japonii.

Ushimado jest siedzibą Fundacji Tepemok, która zajmuje się adaptacją na cele kulturalno-społeczno-oświatowe opuszczonego szpitala, gdzie Misja planuje w przyszłości zorganizować rezydencje artystyczne dla polskich artystów.

 il.3. Sgraffito w Ushimado   (fot. Maciej Komorowski)

Dzieło zrealizowane w Ushimado w ramach projektu  „Sgraffito w Okayamie. Polska tradycja – japońskie inspiracje” znajduje się w centralnej części miasta, przy ulicy prowadzącej do portu i promu. Powstało na wschodniej ścianie piętrowego budynku i zajmuje w przybliżeniu 40 metrów kwadratowych. Jego główną inspiracją stała się bogata w tym regionie natura i przyroda: motyw liścia oliwnego, gaj bambusowy, jaskółki,  krajobraz-panorama  otaczającego miasto morza i wysp. Realizacja całości trwała około trzech miesięcy.

Bizen-Fukuoka

Bizen-Fukuoka ma bogatą tradycję związaną ze średniowiecznym targowiskiem na szlaku Sanyo oraz historyczną postacią Kurody Kanbe. Na podstawie jego biografii ogólnojapońska telewizja NHK wyprodukowała telewizyjny serial historyczny, który przez rok przyciągał rzesze japońskiej publiczności. Kuroda Kanbe, po przeprowadzeniu się na wyspę Kyusiu i założeniu tam nowej osady, kierowany sentymentem do miejsca, gdzie spędził większą część życia, nadał jej również nazwę – Fukuoka. Tak założono miasto, które stało się stolicą wyspy Kyusiu i trzecim pod względem wielkości miastem Japonii, chętnie odwiedzanym przez turystów.

Niedaleko miasta leży Osafune, ze sławnym muzeum japońskiego miecza  katany, które w 2019 roku wypożyczyło ze swoich zbiorów 30 mieczy na wystawę w Muzeum Techniki i Sztuki Japońskiej  Manggha w Krakowie.
Specjaliści muzeum w Osafune kilka lat temu przyjechali do polskich muzeów narodowych w Warszawie, Krakowie i Gdańsku, by dokonać przeglądu mieczy japońskich znajdujących się w polskich zbiorach i skonsultować ich konserwację.

To również tutaj, do Osafune, wielokrotnie przyjeżdżali Polscy ambasadorowie, by wręczyć nagrody rzemieślnikom tradycyjnego miecza katany z Osafune.

Bizen-Fukuoka jest sportretowana na rolce wykonanej w XIII wieku przez malarza Hogana Eni, zatytułowanej Ippen Shonin Eden – ilustrowanej biografii mnicha Ippen – obrazu, który jest skarbem narodowym Japonii. I to właśnie historia mnicha Ippen Shonin stała się inspiracją dla zrealizowanego w tym mieście sgraffito. Namalowana na rolce w XIII wieku, w okresie Kamakura, historia mnicha Ippen Shonin przedstawia konfrontację mnicha z rozgniewanym samurajem; w samym centrum targowiska widzimy scenę jak z filmu Akiro Kurosawy: rozzłoszczony samuraj już sięga po miecz, by zakończyć żywot mnicha, podczas gdy mnich spokojnie przed nim stoi i coś do niego mówi.   

 il. 4. Cóż takiego rozgniewało wojownika, że taką żądzą zemsty do mnicha zapłonął?


il. 5. Samuraja rozzłościł fakt, że pod jego nieobecność w domu, a bez jego wiedzy, żona, po kazaniach mnicha Ippen Shonin, postanowiła obciąć sobie włosy i zostać  mniszką.


il. 6. Rozgniewany samuraj dosiadł rumaka i popędził na targowisko szukać mnicha.


il. 6a. Rozgniewany samuraj dosiadł rumaka i popędził na targowisko szukać mnicha.


il. 7. Nie zważając na otaczający ich tłum ludzi, samuraj już dobywa miecza, by dokonać zemsty, podczas gdy mnich spokojnie doń przemawia.

          iI. 8. W końcu, na skutek słów mnicha, samuraj sam postanawia porzucić miecz,  obciąć sobie włosy i wstąpić do zakonu. Cóż takiego usłyszał od mnicha, że odrzucił swój gniew i dumę wojownika?

 il. 9. Sgraffito w Bizen-Fukuoka  (fot. Junko Kubota)

il. 10. Sgraffito w Bizen-Fukuoka  (fot. Junko Kubota)

Sgraffito wykonane w Bizen-Fukuoka, dzięki zainteresowaniu projektem „Sgraffito w Okayamie. Polska tradycja – japońskie inspiracje” Miasta Setouchishi, będzie wzbogacone o dodatkowy element wirtualnej rzeczywistości – animację AR (Augmented Reality),  wykonaną przez artystę Nakagawę – profesora animacji na Uniwersytecie Sztuki i Techniki w Kurashiki. Dzięki temu przedsięwzięciu publiczność będzie mogła na ekranach swoich telefonów komórkowych oglądać „ożywione” postaci sgraffito.  Jednym z zaproponowanych pomysłów jest przedstawienie analogicznej sceny targu w… Krakowie z XI-XIII wieku, czyli z japońskiego okresu Kamakura, z którego pochodzi obraz Ippen Shonin Eden

Oku

W Oku, miejscu urodzenia japońskiego malarza romantycznego epoki Taisho, Takehisy Yumeji, znajduje się muzeum artysty. Marzeniem Polskiej Misji Artystyczno-Naukowej w Japonii jest przybliżenie Polakom sylwetki tego twórcy.

il. 11. Sgraffito w Oku  (fot. Junko Kubota)

Na scenie Chuou Kouminkan w Oku Polska Misja Artystyczno-Naukowa w Japonii, pod patronatem Instytutu Polskiego w Tokio, w 2016 roku zorganizowała koncert polskiego kwintetu smyczkowego Vołosi, w 2019 – Polski Wieczór Filmowy, a w 2020 roku, w Bibliotece Miejskiej Setouchishi w Oku, spektakl baletowy Exodus, przygotowany przez Zespół Pieśni i Tańca Śląsk, połączony z Tygodniem Kultury Polskiej i prezentacją polskich strojów ludowych oraz wydawnictw o tematyce polskiej.

       il. 12. Sgraffito w Oku   (fot. Junko Kubota)

Tematem sgraffito powstałego w Oku są przyjazne człowiekowi życie rodzinne, idylla, natura. Pojawiają się motywy ważki, gaju bambusowego, drzew pomarańczowych,  drzew oliwnych, egzotycznych kwiatów, dzieci spieszących do szkoły.  Dzieło o długości 20 metrów  zostało zrealizowane na murze ogrodzenia o wysokości 120 cm tradycyjnego japońskiego domu. 


 il. 13. Sgraffito w Oku   (fot. Junko Kubota)

Realizacja projektu

Dzięki realizacji projektu „Sgraffito w Okayamie. Polska tradycja – japońskie inspiracje” Polska Misja Artystyczno-Naukowa w Japonii nawiązała wiele nowych kontaktów, obejmujących różne środowiska (fundacje, przedsiębiorcy, rzemieślnicy, urzędnicy Setouchishi, media etc. ), co otworzyło Misji wiele nowych możliwości działania.

Projekt był szeroko komentowany w japońskiej prasie, na jego temat pojawiły się cztery obszerne artykuły w gazecie „Sanyou Shimbun” (25.06., 9.10., 13.10. i 8.12.). Ukazały się dwa reportaże w wiadomościach telewizji NHK: porannych i wieczornych 21.10. (dzień ogłoszenia wyników Konkursu Chopinowskiego) oraz w wiadomościach południowych i wieczornych 29.11. Reportaże te, wraz z informacją o wydarzeniu, były również zamieszczone przez tydzień od daty ich publikacji na platformie cyfrowej TV NHK.

il.14. Inauguracja projektu w siedzibie Tepemok Ushimado 28.09.2021 roku (fot. Hironori Miki)

Odbyły się dwie oficjalne uroczystości  (pomimo wszelkich utrudnień spowodowanych pandemią) – inauguracja projektu (28.09. w siedzibie partnera projektu Fundacji Tepemok) i jego zamknięcie w Bizen-Fukuoka (28.11. przy okazji tradycyjnego festynu miejskiego). W obu ceremoniach gośćmi byli Prezydent Miasta Setouchishi Takehisa Akinari, przedstawiciele Miasta, partnerzy projektu oraz inni znamienici goście.

W czasie uroczystości inaugurującej projekt w Ushimado, po przemówieniu Prezydenta i prezentacji kolejno: projektu „Sgraffito”, partnerów projektu i działalności Polskiej Misji Artystyczno-Naukowej w Japonii odbył się krótki koncert muzyki odegranej na tradycyjnym japońskim instrumencie shamisen, który wykonała Ebina Uma.

Z kolei na oficjalnym zakończeniu projektu w Bizen-Fukuoka, po prezentacjach gości oraz projektu, odbył się krótki spektakl marionetkowy miejscowej grupy lalkarskiej. Zaprezentowano też pierwsze animacje AR (Augmented Reality), dzięki którym postaci ze sgraffita „ożyją” na telefonach komórkowych publiczności. Ten dodatkowy element upowszechnienia projektu stał się możliwy dzięki udziałowi i wsparciu Miasta Setouchishi. 

il. 15. Zakończenie projektu. Bizen-Fukuoka 28.11.2021 (fot.Hironori Miki)

Prezydent Miasta, po spotkaniu inaugurującym sgraffito w Ushimado i rozmowie o planach na przyszłość, zainteresowany projektem, stworzył ramy formalne, które pozwalają Misji ubiegać się o dofinansowanie w konkursie o środki publiczne Setouchishi na realizację kolejnych dzieł w przyszłym roku.
Naszym kolejnym celem będzie wielka realizacja w centrum Setouchishi, na murze Państwowego Liceum w Oku.

Prezydent, z własnej inicjatywy, rozmawiał w tej sprawie z Dyrekcją Liceum. Został już zawiązany komitet organizacyjny (z partnerami: SIP i Fab-Lab) i odbyły się pierwsze spotkania. Trwają również rozmowy z władzami Miasta na temat realizacji w 2022 roku w Setouchishi wielkiej wystawy polskich i japońskich artystek, której tematem ma być kimono. Wystawa jest przygotowywana przez Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata wraz z Polską Misją Artystyczno-Naukową, i Instytut Edukacji Artystycznej Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie jako wstęp do organizacji drugiej edycji polsko-japońskiej konferencji „Jikihitsu”, którą chcielibyśmy zrealizować w 2023 roku, jeśli pozwolą warunki pandemiczne.

Projekt „Sgraffito w Okayamie. Polska tradycja – japońskie inspiracje” wzbudził również zainteresowanie miejscowego rzemiosła. Miejski ośrodek i atelier ceramiki Bizen-Sabukaze w Setouchishi zorganizował warsztaty sgraffito w ceramice, które odbyły się 12 grudnia w Miejskim Ośrodku Kultury Chuou Kouminkan w Setouchishi.

Partner projektu, Fab-Lab Setouchi, wykonał prototypy sgraffito wycinanego laserem (wedle naszej wiedzy to pierwsza tego typu próba na świecie).


 il. 16. Sgraffito wycinane laserem  (fot. Hironori Miki)  

il. 17. Sgraffito wycięte laserem (fot. Radosław Predygier)

Wykonane zostały niewielkie formaty o tematyce japońskiej – tradycyjne dzieła ukiyo-e zostały wycięte laserem na panelach pokrytych zaprawą wapienną i pobiałą. Prace te, jak również tradycja sgraffito oraz wprowadzenie do realizowanego przez Misję projektu, zostały zaprezentowane na wystawie w Muzeum Setouchishi w Ushimado w październiku 2021 roku.

Projekt odbił się szerokim echem w mediach, stał się źródłem inspiracji w różnych dziedzinach rzemiosła tradycyjnego i współczesnego (ceramika, animacja AR, laser craft), ale co najważniejsze – dumą mieszkańców Setouchishi, których wsparcie i zainteresowanie pozwoliły doprowadzić go do szczęśliwego końca  pomimo pandemii i najdłużej ponoć od 1956 roku trwającej pory deszczowej.

Zrealizowany w roku opóźnionej Olimpiady w Tokio, niech będzie zaczątkiem nowego jej rodzaju – Olimpiady Sztuk Pięknych.

Projekt finansowany w ramach konkursu „Kulturalne pomosty 2021” i programu „Niepodległa 2017-2022”.

Partnerzy projektu w Japonii:

Instytut Polski w Tokio, Fab-Lab Setouchi, Setouchi International Project, Tepemok Ushimado

Projekt wsparła finansowo Fundacja Agencji Rozwoju Przemysłu.

Film dokumentalny z realizacji wydarzenia jest do obejrzenia pod adresem:

https://vimeo.com/650285564.

2021-12-28

BEZDOMNOŚĆ ARTYSTÓW

Alienacja i wygnanie współczesnych twórców azjatyckich

THE HOMELESSNESS OF THE ARTISTS 

Alienation and exile of  Contemporary Asiatic artists

Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata zaprasza do przesyłania artykułów do kolejnego tomu rocznika „The Artistic Traditions of Non-European Cultures”. Tom 9 poświęcony będzie zagadnieniom dotyczącym „Bezdomności artystów”. Interesują nas zjawiska z obszaru Azji (ze szczególnym uwzględnieniem Japonii, Chin). Obecności twórców dalekowschodnich w Europie, ale także europejskich w krajach Dalekiego Wschodu.

 

‘Bezdomność’ może być różnorodnie pojmowana i interpretowana. Z jednej strony bywa rozumiana dosłownie - w kontekście braku fizycznie i materialnie istniejącego miejsca zamieszkania (domu, ale też np. kraju), kiedy indziej - w kategoriach metaforycznych, pewnej „rzeczywistości duchowej”, wiązanej z heideggerowską wewnętrzną migracją ku ‘byciu autentycznym’, z odkrywaniem swojej ‘pierwotnej, metafizycznej bezdomności’.

 

Można również mówić o bezdomności artystów w odniesieniu do różnych obszarów i kategorii: jako zjawiska społeczno-politycznego (istnienia pozawspólnotowego), w ujęciu psychologicznym (egzystencji osoby wykluczonej, nieposiadającej faktycznego miejsca zamieszkania), przebywania na uchodźctwie, prowadzenia nomadycznego trybu życia, doświadczania stanów granicznych, ‘bycia w świecie’, stanu umysłu (np. rozbudzonej nostalgii i tęsknoty za ojczyzną).

 

Bezdomność bywa niezależna od nas, ale też może wiązać się z aktem wyboru. Czasami łączy się z potrzebą egzystencji w samotności, w poczuciu swoiście rozumianej wolności. Zdarza się, że to dążenie do samotności i suwerenności, staje się szczególnie cenne dla jednostek twórczych. W tak rozumianej wolności odnajdują siebie, swoją drogę życiową i twórczą. Porzuciwszy zainteresowanie troskami o byt, dom, rodzinę, w alienacji odnajdują uważność i możliwość skoncentrowania się na istocie rzeczy, tak niezbędnej w procesie kreacji.

 

O utracie czy porzucaniu domu, rozumianego jako miejsce pochodzenia, zakotwiczenia rodziny od pokoleń, można mówić również w odniesieniu do nomadycznego sposobu funkcjonowania artystów bądź ich pobytu na emigracji, zarówno twórców pochodzących z Dalekiego Wschodu przebywających w Europie, jak i Polaków czy Europejczyków, którzy wyemigrowali do odległych zakątków globy np. Japonii, Chin, Indii. Swoisty rodzaj alienacji i wygnania (bezdomności) można odnaleźć także w pracowni twórcy, który pozostając w odosobnieniu poszukuje źródeł natchnienia.

Zagadnienia, które interesują nas to:

1. Zadomowienie i bezdomność – artyści na emigracji;

2. Artyści z Azji w Europie; Europejczycy w Azji;

3. Bezdomność jako zjawiska społeczno-polityczne (funkcjonowanie pozawspólnotowe);

4. Bezdomność artysty w ujęciu psychologicznym (np. wykluczenie, brak miejsca zamieszkania);

5. Nomadyzm artystów i sztuki;

6. Bezdomny artysta jako benjaminowski flaneur;

7. Bezdomność jako nonkonformistyczny sposób funkcjonowania ‘na krawędzi’;

8.Bezdomność jako rodzaj wewnętrznej emigracji;

9. Bezdomność jako stan umysłu;

10. Bezdomność jako akt wyboru;

11. Bezdomność jako rodzaj wyalienowania, zamknięcia się w pracowni twórcy.

Redakcja nie wyklucza także innych, zaproponowanych przez Państwa tematów.

Instytut zaprasza zainteresowanie osoby do zgłaszania tytułów do wydawanego w j. angielskim tomu do 30 listopada 2021 na adres: magdad15@wp.pl, biuro@world-art.pl

Termin nadsyłania tekstów w języku angielskim (około 10 stron i 7 ilustracji oraz streszczenie) – 15 marca 2022.

Polskich autorów prosimy również o nadsyłanie tekstów w j. polskim w związku z planowanym seminarium.

Punktacja tomu jako monografii z ISBN – 80 pkt.

Zasady publikacji znajdują się na stronie www.artistic-tradition-of-non-european-cultures.world-art.pl/dla-autorow

Redaktor tomu: dr Magdalena Durda-Dmitruk (magdad15@wp.pl)

 


 

 

Członkowie honorowi wybrani na Walnym Zebraniu

Prof. dr hab. Jurij Biriulow (Akademia Sztuk Pięknych we Lwowie) – wybitny badacz sztuki Lwowa i Europy Środkowej, współpracownik, autor wielu publikacji w czasopismach i książkach Instytutu.

Dr Elżbieta Budzińska (em. kustosz, kierowniczka Gabinetu Rycin Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego) – historyczka sztuki, specjalistka w zakresie sztuki XVIII wieku, współpracowniczka Instytutu, autorka opracowań albumów Johanna Heinricha Müntza.

Krzysztof Z. Cieszkowski  (em. pracownik Tate Gallery) – historyk sztuki, zasłużony tłumacz m.in. publikacji Instytutu:  

„Urodzony i wychowany w Anglii, ukończył studia w dziedzinie filologii angielskiej, historii sztuki i bibliotekoznawstwa na uniwersytetach w Wielkiej Brytanii. 35 lat swojej pracy zawodowej spędził w Tate Gallery budując kolekcję biblioteki tej instytucji, brał udział w pracach nad przygotowaniem katalogów wystaw, jest także specjalistą w dziedzinie bibliografii, publikował artykuły w „Burlington Magazine”, „Times Literary Supplement”, „Art Monthly”, „History Today”. Po przejściu na emeryturę pracował jako współautor catalogue raisonné dzieł Francisa Bacona. Obecnie zajmuje się tłumaczeniami w dziedzinie historii sztuki i architektury, przełożył między innymi dzieła Kazimierza i Marii Piechotków oraz Jerzego Malinowskiego.”

Dr Piotr Łukaszewicz (em. kustosz Muzeum Narodowego we Wrocławiu) – wybitny badacz sztuki Lwowa oraz Wrocławia i Śląska, autor wielu publikacji (m.in. monografii grupy „Artes”). 

2021-10-12

Władze  Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata

 

Prezes: prof. Jerzy Malinowski

Wiceprezes: dr Agnieszka Kluczewska-Wójcik

Wiceprezes: prof. Anna Markowska

Wiceprezes: dr hab. Hanna Rubinkowska-Anioł

Sekretarz:  dr Renata Piątkowska

Skarbnik:  dr Magdalena Ginter-Frołow

Członek (sprawy członkowskie i składki): dr Magdalena Tarnowska

Członek (sprawy organizacyjne):  dr Karolina Wolska-Pabian 

Członek (sprawy wydawnicze): red. Grażyna Raj

 

Rada Naukowa

Przewodniczący RN: prof. Jerzy Uścinowicz

 

Komisja Rewizyjna

Dr Jacek  Tomaszewski  - przewodniczący

Prof. Weronika Liszewska

Dr Jakub  Zarzycki

 

Oddział Warszawski

Dr Iga Rutkowska  -   prezes

Dr hab. Małgorzata  Stępnik - wiceprezes  (przedstawicielka w Lublinie)

Teresa Śmiechowska - wiceprezes

Dr Dominika Macios  - sekretarz

Ewa Orlińska-Mianowska  - skarbnik

Dr Marianna Lis – członek

 

2021-09-10

POWIĘKSZ

POWIĘKSZ

Ostatnie publikacje

SPRAWOZDANIE I BIBLIOGRAFIA / REPORT AND BIBLIOGRAPHY 2000-2015
więcej
SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI POLSKIEGO INSTYTUTU STUDIÓW NAD SZTUKĄ ŚWIATA ZA 2016 ROK
więcej
SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI POLSKIEGO INSTYTUTU STUDIÓW NAD SZTUKĄ ŚWIATA ZA 2017 ROK
więcej
SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI POLSKIEGO INSTYTUTU STUDIÓW NAD SZTUKĄ ŚWIATA ZA 2018 ROK
więcej
SPRAWOZDANIE I BIBLIOGRAFIA ZA 2019 ROK
więcej
SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI POLSKIEGO INSTYTUTU STUDIÓW NAD SZTUKĄ ŚWIATA ZA 2020 ROK
więcej
SZTUKA I KRYTYKA / ART AND CRITICISM 2021 NR 11-12 (110-111)
więcej
STUDIA I MONOGRAFIE / STUDIES AND MONOGRAPHS
więcej
SZTUKA POLSKA - SZTUKA XIX WIEKU
więcej
KORPUS DZIEŁ MALARSKICH HENRYKA SIEMIRADZKIEGO, T. 1 A
więcej
KORPUS DZIEŁ MALARSKICH HENRYKA SIEMIRADZKIEGO, T. 2 A
więcej
KORPUS DZIEŁ MALARSKICH HENRYKA SIEMIRADZKIEGO, T. 3
więcej
HENRYK SIEMIRADZKI: CATALOGUE RAISONNÉ OF THE PAINTINGS, Vol. 1
więcej
HENRYK SIEMIRADZKI: CATALOGUE RAISONNÉ OF THE PAINTINGS, Vol. 2
więcej
Henryk Siemiradzki and the International Artistic Milieu in Rome
więcej
HENRYK SIEMIRADZKI – STUDIA I MATERIAŁY, T. 1
więcej
HENRYK SIEMIRADZKI – STUDIA I MATERIAŁY, T. 2
więcej
SZTUKA EUROPY WSCHODNIEJ / ИСКУССТВО ВОСТОЧНОЙ ЕВРОПЫ / THE ART OF EASTERN EUROPE T. VI
więcej
WORLD ART STUDIES 2021 T. 21
więcej

Ważna informacja

Zamknij
Ta strona używa plików cookies, aby ułatwić korzystanie z Serwisu. Jeżeli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich użycie. Więcej na temat plików cookies w Polityce cookies.